وقتی خرید چند قرص نان از نانوایی می‌تواند نگرانی از قطع سهمیه آرد را برای یک خانواده روستایی به همراه داشته باشد، باید از مسئولان پرسید: آیا در تصمیم‌گیری‌ها شرایط واقعی زندگی مردم هم در نظر گرفته شده است؟
این روزها موضوع تأثیر خرید نان از نانوایی بر سهمیه آرد خانوارهای روستایی به یکی از دغدغه‌های مردم تبدیل شده است.
در روستای ابواسحاق استان چهارمحال و بختیاری نیز خانواده ما با این موضوع مواجه شده است. پدرم برای دریافت سهمیه آرد مراجعه کرد، اما به او اعلام شد که به دلیل خرید نان از نانوایی، سهمیه آردش قطع شده و آردی به او تحویل داده نمی‌شود.
این اتفاق پرسش‌های زیادی را به وجود می‌آورد؛ پرسش‌هایی که احتمالاً فقط مختص یک خانواده یا یک روستا نیست.
آیا مسئولان هنگام اجرای چنین طرح‌هایی به شرایط متفاوت زندگی خانواده‌های روستایی توجه کرده‌اند؟
مگر ممکن نیست پدر یا مادر خانواده بیمار باشد؟ مگر ممکن نیست یکی از اعضای خانواده سالمند یا ناتوان باشد؟ شاید خانواده‌ای به دلیل گرفتاری، مهمان یا شرایط اضطراری فرصت پخت نان نداشته باشد و مجبور شود برای یک وعده غذایی از نانوایی نان بخرد.
آیا چنین خانواده‌ای باید به خاطر این انتخاب، نگران از دست دادن سهمیه آرد خود باشد؟
هدف از مدیریت و ساماندهی توزیع آرد، جلوگیری از هدررفت منابع و توزیع عادلانه است؛ اما در کنار این اهداف، نباید شرایط زندگی و نیازهای طبیعی مردم نادیده گرفته شود.
نان قوت غالب مردم است و آرد برای بسیاری از خانواده‌های روستایی یک نیاز اساسی به شمار می‌رود. نمی‌توان انتظار داشت همه خانواده‌ها در تمام روزهای سال و تحت هر شرایطی خودشان نان بپزند.
اگر قرار است خرید نان از نانوایی در سهمیه آرد خانوار تأثیر داشته باشد، لازم است سازوکار این طرح، میزان محدودیت‌ها، نحوه محاسبه و راه اعتراض مردم به‌روشنی اعلام شود.
از مسئولان وزارت جهاد کشاورزی، شرکت بازرگانی دولتی ایران، استانداری چهارمحال و بختیاری و فرمانداری‌های مربوطه انتظار می‌رود به این دغدغه رسیدگی کنند و شرایط خانواده‌های روستایی را در اجرای این طرح در نظر بگیرند.
مردم روستا نه امتیاز ویژه می‌خواهند و نه انتظار خارج از ضوابط دارند؛ فقط می‌خواهند اگر روزی به دلیل بیماری، گرفتاری یا شرایط اضطراری مجبور شدند چند قرص نان از نانوایی بخرند، از حق دریافت سهمیه آرد خود محروم نشوند.
مگر نان گرفتن از نانوایی جرم است؟
نان حق مردم است؛ ساماندهی آرد نباید به قیمت سخت‌تر شدن زندگی خانواده‌های روستایی تمام شود.
